Kennismaken met de Orde van Interzijn

[for English, see below] Ik speelde al een aantal jaar met het idee om het traject bij de Orde van Interzijn te volgen. Het kwam er maar niet van, deels omdat ik volop bezig was met Wake Up, maar ook omdat ik geen goed beeld had waar ik in zou stappen en of ik dat wel wilde. Ik had het bijzonder inspirerend boek van zuster Chân Không gelezen* en nadat Verena uit mijn Sangha de stoute schoenen had aangetrokken en zich had aangemeld, volgde ik als schaap over de dam. Ik zocht naar verdieping in mijn beoefening en ondersteuning daarin van gelijkgestemden: en het heeft goed uitgepakt!

Ik heb een jaar lang kennis mogen maken met de Orde van Interzijn. Het afgelopen jaar kwamen we een aantal weekenden bijeen in Vriendenhuis Nooitgedacht. Daar gingen we dieper in op de 14 aandachtsoefeningen, het uitnodigen van de bel, zingen en ceremonies. Bij elke bijeenkomst stonden er 1 of 2 aandachtsoefeningen centraal die we dan de weken daarvoor in ons vizier hielden. Hierover deelden we dan via de mail en tijdens ons weekend. In het begin van het jaar had ik wat zorgen of ik met mijn relatief jonge leeftijd wel aansluiting zou vinden bij de oudere leden van de Orde, maar die zorgen bleken ongegrond. Onze groep werd steeds hechter en het doet mij echt goed om iedereen steeds weer te zien. Er kan ook veel gelachen worden en ik kijk elke keer uit om er weer naartoe te gaan. De reflectie op mijn beoefening was voorheen vooral een individueel proces. Een belangrijk onderdeel van het traject is echter dat je met anderen deelt over je ervaringen en je pad. Ik heb gemerkt dat hierdoor meer continuïteit en verdieping in mijn beoefening is gekomen.

Mijn perceptie over wat de Orde is, is wel aan verandering onderhevig. Eerst wist ik niet goed wat ik ervan moest vinden: ik was bang een gesloten, exclusieve club te treffen in een stroming die inclusiviteit propageert. Wat ik heb gevonden is een netwerk van beoefenaars van gelijkgestemden die de beoefening echt tot onderdeel van hun leven maken en daarmee bezig zijn om de wereld mooier te maken. Ik heb een Sangha gevonden die elkaar ondersteuning biedt om de beoefening te integreren in het dagelijks leven. De Orde is geen eindstation van beoefenaars-die-weten-hoe-het-moet, maar het is een van de mogelijke paden die je kunt bewandelen om te blijven oefenen. Ik denk dat veel meer mensen hier behoefte aan hebben en ik hoop dat ook die over de dam komen en zich aanmelden voor het traject. Zo kan deze Sangha steeds meer in momentum toenemen en kunnen wij ons steeds meer laten inspireren door onze voorouders in de School of Youth for Social Service*.

Jerôme Tonnaer

loyale opening van het hart

* Learning True Love: How I Learned & Practiced Social Change in Vietnam, 1993, Parallax Press, Berkeley, CA, ISBN 0-938077-50-3. Hierin wordt het ontstaan van de orde van interzijn beschreven en de School of Youth for Social Service die zich richtte op welzijnswerk in de Vietnamoorlog.

[English translation]

I toyed with the idea of following the path of the Order of Interbeing (OI) for several years, but it didn’t manifest because I was busy with Wake Up and I had no idea about whether I could get in or if I wanted to do it. I had read an inspiring book Learning True Love by Sister Chan Khong, and later on Verena from my Sangha encouraged me to apply as a OI aspirant; that gave me last push I needed. I sought to deepen my practice and I wanted the support of like-minded friends: it worked out well!

I was able to do a 2-year aspirancy with the Order of the Interbeing in the Netherlands. Last year, we met for a couple of weekends at the Vriendenhuis Nooitgedacht, a lovely Sangha house where we can follow activities of Thay’s teachings. We went deeper into the 14 Mindfulness Trainings, invited the bell, and did some chants and ceremonies.

There were one or two principal Mindfulness Trainings we focused in every meeting. We then shared about them via email and during our weekends. At the beginning of the first year, I had some concerns about whether I would be connected with the older members of the Order of the Interbeing because of my relatively young age, but those worries proved unfounded. Our group was growing closer, and it was really good to see everyone again and again. We have also had lots of of laughter, and I looked forward to going there again every time. The reflection on my practice was formerly first an individual process. An important part of the process, however, is that you share with others about your experience and your path. I have noticed that this has brought more continuity and depth in my practice.

My perception about the Order of the Interbeing is subject to change. At first, I was not sure what to think about it: I was scared to be part of a closed, exclusive club in a movement that promotes inclusiveness. What I have discovered is a network of like-minded practitioners who really make the practice a part of their life and are therefore working to make the world more beautiful. I found a Sangha that supports each other to integrate the practice into daily life. The Order of Interbeing is not a group of practitioners who know it all, but it is one of the possible paths that you can follow to keep practicing. I think a lot more people are needed in the Order of the Interbeing, and I hope that more will sign up for the OI aspirancy program. In this way, this Sangha can grow increasingly in momentum, and we let ourselves be inspired more and more by our ancestors of the School of Youth for Social Services.

Jerôme Tonnaer
Loyal Opening of the Heart and a facilitator of the Sangha in Nijmegen, the Netherlands

Jerome is a 37-year-old practitioner and lives together with his wife Eefje and his son Onne. Besides being a dad, enjoying the practice & playing with his two-year-old, he works as a psychotherapist in private practice.

No Comments

Post a Comment