Wake Up zomerretraite 2016: ruimte, openheid en verbondenheid

[For English, see below].

In de nadagen van deze zomer vond weer de Wake Up Zomerretraite plaats, als vanouds op de Maanhoeve bij Wim en Ida. En hoewel ik nu spreek alsof ik een veteraan ben, was dit voor mij zowel de eerste Wake Up-retraite als de eerste keer op de Maanhoeve. Een frisse blik dus op een kleine week, die om meerdere redenen als heel bijzonder de boeken in zal gaan.

De setting was vooraf wel duidelijk: 31 augustus t/m 4 september, De Maanhoeve in Exloërveen, Wim en Ida, fijne en toegewijde staf en, hoe bijzonder, een vertegenwoordiging van maar liefst 3 Zusters uit het EIAB, waaronder Zuster Annabel. Naar deze setting zou een groep jongvolwassenen toe komen, die zich, op welke wijze dan ook, verbonden voelt met de beoefening vanuit de Wake Up-traditie. Bijvoorbeeld omdat zij periodiek beoefenen in een lokale Sangha; omdat ze eerder in Plum Village of het EIAB zijn geweest; of gewoon omdat ze behoefte hebben aan een week van rust, verbinding en beoefening. Dat het geen kleine groep zou zijn, werd vlak voor het begin pas echt duidelijk en eenmaal op woensdag op de Maanhoeve aangekomen, bleek dat we maar liefst met zo’n 65 mensen samen waren gekomen. Een behoorlijk grote groep dus, met een behoorlijke potentie aan energie en aandacht

Op de eerste dag was er gelegenheid om elkaar (weer) te zien, nieuwe ontmoetingen te doen en de energie aan te voelen van de groep die aan het ontstaan was. Er werd gegeten in stilte en niet veel later volgde meer stilte, in de vorm van de Noble Silence. Aanvankelijk voelde ik daar wat weerstand tegen, omdat ik ergens wel wist dat die stilte mijn diepere lagen van gevoel en emoties bloot zou leggen en dat gebeurde (natuurlijk) ook. Ik wist toen nog niet hoezeer dat er allemaal mocht zijn en hoe veilig het gedragen zou worden. Het duurde een nachtje voordat ik me daar voor open kon stellen.

De volgende ochtend waren daar, zoals elke ochtend om half zeven, de prachtige klanken van Wim en Ida die ons wekten met zang, waarna ochtendmeditatie en ontbijt volgden. Pas na het ontbijt zouden we de Noble Silence weer loslaten en de verdere invulling van de dagen ervaren. Die invulling was op een fijne manier erg gevarieerd, met afwisselend Dharma Talks, werkmeditatie, lunch, workshops, dans, avondeten, zangcirkels, samenkomsten rond het kampvuur en vanzelfsprekend Dharma delen, waarbij er veel ruimte was om te delen met de Sangha. Naast de fijne Zendo, bood de gloednieuwe en prachtige Hof van Karuna, een enorme tuin waarin vele Boeddhistische thema’s zijn verwerkt, een geweldige plek om deze mooie activiteiten met elkaar te kunnen ontplooien.

Hoe mooi was het om te ervaren dat er zowel een vaste omlijning in het programma zat, als een warm bad aan bijzondere activiteiten. De vaste momenten van ochtendmeditatie, waarbij de bel elke keer weer uitnodigde om naar het huidige moment terug te keren. De reguliere momenten van Dharma delen in de families om, ondersteund door een Zuster en/of een familiehoofd, in vertrouwen en veiligheid te delen. De vaste momenten van ontbijt, lunch en avondmaal, waarbij in stilte en met eerbied voor elkaar en de voeding werd gegeten.

Die omlijning werd vervolgens ingevuld door een aantal hele bijzondere events, zoals het hoeden van een grote kudde schapen en het planten van de traditionele Wake Up-boom waarbij iedereen op papier geschreven aspiraties als voeding voor de boom en zichzelf aanbood aan de aarde. Bijzonder was ook de formele Transmissie-ceremonie  op zondag, waarbij een aantal Sanghaleden de Vijf Aandachtsoefeningen in de traditie van Thích Nhất Hạnh aannam. Daarnaast viel op met welk enthousiasme Sanghaleden zelf, soms zeer spontaan, workshops organiseerden voor de Sangha. Zo werd er een talk gehouden over het houden van bijen, werd er een zeer inspirerende workshop over Geweldloze Communicatie aangeboden en was er ruimte voor Total Relaxation.

Zoveel mooie dingen. Zo veel inspirerende wijsheid en zo veel ruimte voor ontspanning, stilte en meditatie. Maar wat blijft me nu het meeste bij van alles? Ondanks dat er zoveel hoogtepunten benoemd kunnen worden, is er één ding dat me het meest is opgevallen en dat is de energie die de groep als Sangha heeft weten te realiseren. Een energie die zich laat vatten in woorden als ruimte, openheid, veiligheid en verbondenheid. Het was slechts een paar dagen, maar het samen leven, eten, beoefenen, lachen, dansen en ook gewoon helemaal stil zijn, bouwde langzaam maar zeker deze energie op. Een energie waarin iedereen simpelweg precies kon zijn wie hij of zij is, waarin elk gevoel er mocht zijn en gedragen werd en waarin niemand werd uitgesloten. En dat voelt heel ruimtelijk en veilig aan. Vertrouwd ook. En dat is helemaal niet zo gek, want het brengt ons dichter bij wie we in essentie zijn; onze ware Boeddhanatuur.

In deze waardevolle energie heb ik kunnen verblijven, kunnen ademen, kunnen voelen, verbinden en ontspannen. Dat was precies waar ik aanvankelijk wat weerstand tegen ervoer, maar tegelijkertijd datgene waar ik de meeste behoefte aan bleek te hebben. Dank u wel meest gerespecteerde Thay, dank u wel dierbare Zusters, dank jullie wel Wim en Ida, dank jullie wel Staff, dank jullie wel Sangha. Dankzij jullie was dit mogelijk. Voor mij en voor velen.

En nu, weer thuis, ervaar ik dat die energie nog heel dichtbij is. Soms wat naar de achtergrond verschoven door het ritme van de dag, maar ook weer terug te vinden, als ik in afzondering mediteer, in de Sangha of in het bijzijn van gewaardeerde vrienden.

Met dank en eerbied,
Jurriaan van Reijsen
Wonderful Inclusiveness of the Heart

 

Space, Openness and Connectedness 

At the end of this summer, the yearly Wake Up Netherlands Summer Retreat took place at de Maanhoeve, hosted by Wim and Ida. Although it may seem as if I were a retreat veteran, this was my very first Wake Up retreat. Therefore, I can offer a fresh look into a week that would be remembered as an extraordinary retreat for many reasons.

The setting was obviously upfront: from August 31 until September 4, De Maanhoeve in Exloërveen (The Netherlands), Wim and Ida, fine and dedicated staff, and three monastic sisters from the European Institute of Applied Buddhism (EIAB) including Sister Annabel. In this setting, a group of young adults, who feel connected to the practice in various ways in the Wake Up tradition, gathered because they have been practicing regularly with a local Sangha; because they have previously been to Plum Village or the EIAB, or simply because they needed a week of rest, connection and practice. The realization that this group would not be a small one really kicked in once we arrived on Wednesday at de Maanhoeve when it appeared that as many as 65 people had come together – a fairly large group with a considerable potential of energy and mindfulness.

On the arrival day there was ample opportunity to see each other (again), make new encounters and feel the emerging energy of the group. We ate in silence and soon enough, we practiced more silence in the form of Noble Silence. At first, I experienced some resistance because I somehow knew that this silence would reveal my deeper layers of feelings and emotions, and (of course) that is exactly what happened. Little did I know by then about the collective energy of safety and compassion that would warmly allow those emotions to be experienced and carried.

The next morning, like every morning at half past seven, Wim and Ida woke us with their beautiful chanting, followed by morning meditation and breakfast. Only after breakfast we would end the Noble Silence and see how the day would unfold. The days were varied in a nice way, with alternating Dharma Talks, working meditation, lunch, workshops, dancing, dinner, singing circles, gatherings around the campfire and of course Dharma sharings, where there was plenty of space to share with the Sangha. In addition to the wonderful Zendo, there was the brand new and beautiful court of Karuna, a huge garden decorated in Buddhist themes and a great place to develop these wonderful activities together.

It was specifically wonderful to find both a recurring schedule in the program as well as a warm bath of unique activities: the recurring times of morning meditation, in which the bell would always invite us to come back to the present moment; the regular moments of Dharma sharing in our families where we could share in trust and safety, supported by a Sister and/or a facilitator; the times of breakfast, lunch and supper, where we ate in silence, and with respect for the nutrition and for each other.

That recurring schedule was then complemented by a number of unique events, such as herding a large flock of sheep and planting the traditional Wake Up tree where everyone would offer a paper-written aspiration as nourishment for the tree and for themselves. Also, a formal transmission ceremony was held on Sunday, where a number of Sangha members took the Five Mindfulness Trainings in the tradition of Thích Nhất Hạnh. Additionally, it struck me how some Sangha members themselves would, spontaneously, organize workshops for the Sangha. For example, a talk was held about bee-keeping; there was a very inspiring Nonviolent Communication workshop, and there was room for total relaxation.

There were so many beautiful things, so much inspiring wisdom and so much space for relaxation, silence and meditation. But what touched me the most out of everything? Although there are so many highlights that could be mentioned, there is one thing that I noticed the most: the collective energy we managed to create as a Sangha. An energy that could be described in words like spaciousness, openness, security and connectedness. It was only a few days, but the collective practice of living together, eating, practicing, laughing, dancing and being completely silent slowly built up this energy. An energy in which everyone could simply be exactly who he or she is, where every feeling was allowed to be there and where no one was excluded. This felt very spacious and safe; and familiar too, which may not at all be surprising because it brings us closer to who we essentially are – to our true Buddha nature.

In this valuable energy, I could allow myself to remain, to breathe, to feel, to connect and to relax. This was exactly the thing that I resisted at first, but at the same time the thing that I eventually needed the most. Thank you, most respected Thay. Thank you, dear Sisters. Thank you, Wim and Ida. Thank you, Staff. Thank you, Sangha. Thanks to you, this was possible for me and for many others.

Now that I am back at home, I feel that the energy is still very near. Sometimes it is shifted into the background by the rhythm of the day, but it can also be found again when I meditate in solitude, in the Sangha, or in the presence of dear friends.

With gratitude and respect,
Jurriaan van Reijsen
Wonderful Inclusiveness of the Heart

No Comments

Post a Comment