Op Wake Up retraite met je ouders – 3 verhalen

In november 2016 organiseerden Wim en Ida van de Meditatieboerderij Maanhoeve een retraite voor Wake Uppers en hun ouders. Hieronder lees je 3 bijzondere verhalen van twee Wake Uppers en een vader die meededen. Enjoy!

Wake Uppers en Wake Ouders ~ door Bouke 

Velen van ons zullen het kennen: je hebt net een Wake Up retraite achter de rug en zet weer je eerste stappen in de maatschappij, misleidend ook weleens “het echte leven” genoemd. Je neemt je mooie ervaringen en ontdekkingen mee in het dagelijks leven en ziet alles weer even met nieuwe ogen. Onvermijdelijk komt dan ook een moment waarop in je binnenste de nieuwe wereld de oude weer ontmoet, een moment dat zich zo prachtig laat illustreren door die ene vraag van je ouders… “En, hoe was het?”

Je hart zit nog vol met de ervaringen van een nieuwe wereld, kinderlijk enthousiasme giert door je aders en het leven is in zijn geheel doordrongen van een soort luchtige intensiteit. Je wil het onder woorden brengen, maar ineens blijkt hoe onvermogend de taal is in het vertellen van de verhalen van het hart.

Hoe vertel je over een stilte die oorverdovend was? Hoe vertel je over een veiligheid die zo zacht fluistert en wiegt dat ze door iedere cel in je lichaam gehoord wordt? Hoe vertel je over diepe oer-emoties die je hebt durven aankijken? Of over vriendschappen van een paar dagen die dieper je wezen zijn binnengedrongen dan die van vele jaren lang? Hoe vertel je over de eenheid van alles, over het lachen enkel omdat het leven kriebelt aan de binnenkant?

De vraag “En, hoe was het?” lijkt ineens zo ontoereikend en van een lompe banaliteit, dat ik in eerste instantie irritatie voel opkomen. Gelukkig zie ik de zuivere intentie achter de vraag en dat mijn weerstand enkel komt van mijn eigen pijn, voortgekomen uit de onmacht om de intensiteit van de retraite in woorden door te kunnen geven aan mijn omgeving. Desalniettemin – of, meer in de energie van retraites, “desalwelteplus” – doe ik mijn best om over de ervaring te vertellen en, toegegeven, daar faal ik inderdaad jammerlijk in :)

Weken later bedenk ik me dat Wim en Ida hadden verteld over een weekend retraite voor Wake Uppers en hun oudelui, Wake Ouders. Een kans om na jaren van verhalen eindelijk de ervaringen eens te laten spreken in plaats van de taal. In een mail aan mijn vader en moeder schrijf ik:

“Het lijkt me heel leuk om jullie dit stuk van mijn leven te laten zien en de stilte samen kunnen te delen […] zodat we elkaar ook op dat gebied nog beter mogen leren kennen.” Waarop meteen het antwoord van mijn moeder komt: “Ik ga heel graag met je mee. Vind het bijzonder om te zien waar je je rustplek vindt, tussen welke mensen en op welke manier. Fijn dat je dit ons mee wilt laten maken.”

Ik deel dit omdat het tekenend is voor het weekend. Het was een bijeenkomst van open mensen, van Wake Uppers die een intiem stuk van hun leven wilden delen met hun ouders en van Wake Ouders die hun kinderen beter wilden leren kennen en zich durfden onder te dompelen in de ervaring. Voor iedereen was het een nieuwe beleving, enigszins of wat verder buiten de comfort zone. Juist daar bleek de verbinding het sterkst, in dat onontgonnen gebied van de stilte waar gezamenlijke grond gevonden werd en de band verder kon worden uitgediept.

De onwankelbare gastvrijheid, liefde en begeleiding van Wim en Ida en de stille helende omgeving van de Maanhoeve waren de vruchtbare bodem voor deze open ontmoetingen tussen ouder en kind. Zo hebben we bijvoorbeeld met de stilte als basis en de aanwijzingen van Wim als kaders gesprekken gevoerd als gezin onderling. Hierin konden we uitspreken wat we zo waarderen in elkaar, bespraken we hoe de opvoeding van onze ouders er uitzag, maar ook wat we moeilijk vinden in de relatie met onze ouders.

Taal schiet weer te kort als ik probeer te vertellen wat het met me deed om in naakte bewoordingen van mijn moeder te horen krijgen wat ze zo mooi aan me vindt, dat ze trots op me is. Dat soort bezielde verhalen laat zich soms vastleggen in de muziek, altijd in de stilte. In woorden zou ik vertellen over een ervaring die als een warme zachte deken over me heen viel, me tot op het wezen ontroerde en een enorme bevestiging van “Ik ben” gaf.

Soortgelijke ervaringen moeten de anderen ook hebben gehad want iedereen leek te transformeren door de dagen heen. Ouders die kwamen voor hun kind, maar ook een stuk van zichzelf mochten zien, Wake Uppers die gezien werden door hun ouders en op hun beurt mochten zien dat de werkelijkheid van zo’n retraite ook helend werkt over de generaties heen. We hebben gelachen, gezongen, gehuild; we hebben onverdeeld gedeeld, verbeeld en gespeeld; we hebben het leven geleefd, leed verzacht en liefgehad.

Op de terugweg vroeg mijn moeder me in de auto: “Bou, zullen we samen een boom planten in de tuin ter herinnering aan dit weekend?”. Die boom moet nog geplant worden, maar de zaadjes van deze retraite zijn al ontkiemd met wortels steviger dan de grootste eik.

Dank aan allen voor een waanzinnige ervaring,

Met warmte,

Bouke

Dankbaarheid ~ door Danique

Vrijdag. Zittend op mijn meditatiekussen voel ik de zenuwen in mijn borst prikkelen. Even open ik mijn ogen en daar zie ik hem zitten. Mijn vader. Met gesloten ogen, handen rustend in zijn schoot. ‘Hoe reageert hij op deze rituelen?’ schiet er door mijn hoofd. Ik merk dat ik de rituelen en oefeningen door zijn ogen probeer te bekijken. Het wordt geen fraai beeld. ‘Als je merkt dat er nog energie van jou bij iemand anders is’, hoor ik Wim zeggen, ‘haal deze dan weer terug’. O ja.

Zaterdag. Lopend tussen de hoge pluimen van het riet in de hof van Karuna verzekert mijn vader me dat de rituelen hem niet afschrikken. En daarna: dat hij het als erg waardevol en bijzonder beschouwt dat ik hem mee heb gevraagd. Wouw. Inmiddels voel ik me veilig genoeg om die dingen te vertellen die ik al een tijd met me mee draag, maar nooit zo heb durven zeggen of vragen. Terwijl de wind om ons heen giert, hebben we een gesprek waar ik als een berg tegenop heb gezien. Misschien al wel een paar jaar. En datgene wat in mijn hoofd een berg met grillige toppen is geworden, begint steeds meer de proporties van een heuvel te aan te nemen. Tegelijkertijd realiseer ik me dat deze berg niet helemaal uit de lucht is komen vallen, wanneer mijn vader vertelt over de berg die ooit tussen hem en zijn vader instond. De harde wind die over de Drentse velden jaagt, neemt een groot deel van mijn vraagtekens en vertwijfeling mee. Wat overblijft is het besef van alle goede intenties. Eenmaal binnen, zittend in de comfortabele stoelen van de warme voorkamer luisteren we naar elkaars verhalen over onze jeugd. Daarna vertellen we wat we in elkaar waarderen. Ik word me bewust van de vele paralellen tussen mij en mijn vader. De rest van de dag word ik regelmatig verrast door een gevoel van opluchting, zo nu en dan afgewisseld met een gevoel van onwerkelijkheid. Het gevoel van onwerkelijkheid bereikt een hoogtepunt wanneer ik ‘s avonds tijdens het dharmadelen vanuit mijn ooghoek mijn vader zijn handen voor zijn borst zie bewegen. Verwonderd richt ik mijn blik in zijn richting. De woorden die hij vervolgens uitspreekt raken me tot diep in mijn wezen.

Zondag. Tijdens de dharmalezing vertelt Wim een verhaal over hem en zijn zoon. Tranen rollen over mijn wangen. Ontroerd door dit verhaal spreek ik in de wilde, herstachtige tuin aan de overkant uit wat ik moeilijk heb gevonden in mijn jeugd. Ik voel geen enkel verwijt, alleen maar dat wat is. Mijn vader luistert en luistert, zonder te onderbreken en zonder te oordelen. Later voel ik een allesomvattende dankbaarheid. Voor deze plek. Voor dat mijn vader mee is gegaan en me steeds is blijven verbazen met zijn openheid. Voor de mooie mensen om ons heen. En voor alles wat ik (nog) niet kan beschrijven.

 

Stilte ~ door Theo (vader van Danique)

Om mij heen is het stil. Geluiden van ademhaling en de geur van wierrook verdwijnen langzaam in de stilte die verder in mij doordringt. Adem in, adem uit wordt een mantra die al mijn aandacht opeist. Ik ben licht en adem.

Ik ben.

Het uur daarvoor aangekomen op de Maanhoeve voor een wake-up met ouders: warme ontvangst, duizend gedachten en onzekerheid. Jonge mensen met ouders in de gezellige keuken. Opgenomen in een groep die een uur daarvoor nog geen groep was.

Indrukken strijden om mijn aandacht. Dit is de omgeving waar mijn oudste dochter, op wiens uitnodiging ik hier ben, zich zo thuis voelt. Waar ze rust, stilte en vrede vindt. Waar ze mij voor uitgenodigd heeft, om dit met haar te delen.

Nobele stilte, tot dan onbekend, ligt als een warme deken over onze groep. De gewone geluiden van mensen die ontbijten vallen weg tegen de gedachten en gevoelens die in mij ronddolen. Oogcontact met een sympathieke jongen, hij glimlacht en ik glimlach terug maar de woorden die ik gewend ben te spreken blijven onuitgesproken in mijn brein. Oogcontact met een onzeker kijkende moeder. Het lukt me om niet te reageren maar weet niet of ik dat prettig vind.

Na het beroeren van een klankschaal komen er langzaam woorden in de lucht, ik volg ze met aandacht en naarmate het er meer worden, verlies ik ze uit het oog. Er wordt gelachen en langzaam wordt het gezellig normaal.

Opnieuw mediteren in de verwachting dat het weer stil in mij wordt. Nu schieten gedachten en indrukken kriskras door mijn aandacht. Ik kan ze niet vangen en laat het maar los.

Het is.

Wandelen met mijn dochter door de thema-tuin, de herfstwind koelt onze gezichten en neemt onze aarzelende woorden mee. Het verlangen om dichter bij elkaar te komen maakt de tijd ongrijpbaar. We lopen en luisteren.

We zijn.

In de warmte van gemakkelijke stoelen luisteren we opnieuw naar elkaar; warme woorden die diepgang geven aan onze kind-ouder verbinding. Het lukt om uit te spreken wat we in elkaar waarderen.

In stilte eten is nu ontspannen en we verdragen elkaars oogcontact zonder de aanvankelijke schroom. We glimlachen om de geluiden die onze kinderen maken bij het eten van ijsbergsla. We voelen ons verbonden met onze kinderen en er is nu ruimte voor het luisteren naar wat ons kind moeilijk vond in de grillige weg die opvoeden is.

We wandelen nu door een wonderschone wilde tuin met herfstgeuren. Ik luister naar de pijn en onzekerheid van mijn lieve mooie dochter en raak vervuld van mededogen en begrip. Mijn aandacht is zo intens dat de beelden van de tuin vervangen worden door die uit ons gezamenlijk verleden en ik voel haar pijn en onzekerheid zonder oordeel of schuldgevoel.

We begrijpen.

Nobele stilte. Meditatie. Ontroerend verhaal van Wim over de relatie met zijn zoon. Muziek die mijn hart raakt. Delen van ervaringen en verbinding ervaren met de nu vertrouwde lieve kinderen en hun ouders om mij heen. Een nieuwe dimensie in de verbinding met mijn dochter. We zijn mooi in onze menselijkheid.

Hoe het verder gaat weet ik niet maar dat is niet belangrijk. Wat er gebeurd is, was onverwacht en goed.

Omhelsd gaan we op weg naar onze levens.

We zijn veranderd.

2 Comments

  • Lotus

    03.01.2017 at 11:33 Beantwoorden

    Mooi om te lezen, ik herken het gevoel van na een retraite en hoop dit ook nog eens met mijn ouder(s) te kunnen delen. Voor herhaling vatbaar?

    • Verena Böttcher

      17.06.2017 at 19:56 Beantwoorden

      Er komt ook komend najaar weer een retraite voor Wake Uppers en hun ouders op de Maanhoeve, van 17-19 november :)!

Post a Comment