Mijn vader en ik – ervaringen van de Nederlandse jonge monnik Pham Hanh

Ik herinner mijn gemeenschap als kleine jongen nog goed. Het was de trap op en een grote zaal met glas en lood ramen in. Vol oudere en jongere broeders en zusters, of ooms en tantes zoals wij ze als kinderen noemde. Als kleine jongen zat ik naast de oudere broeders en kreeg ik pepermuntjes of ander snoep, maar ik moest wel stil zitten. Ik herinner me vooral een gevoel dat ik er mocht zijn en dat ik geliefd was. De indrukken en ervaringen maken nog steeds deel van me en ik voel me rijk. Ik kan misschien niet precies in woorden uitleggen wat het is om Apostolisch te zijn, maar ik weet dat het een fundament heeft gelegd voor mijn hele leven. Mijn ouders deden echt hun best om te geven wat ze konden en hoewel we ook stormen en moeilijkheden doorleefd hebben, staan we nog steeds dicht bij elkaar.

Toen ik de traditie van Thich Nhat Hanh en Plum Village ontdekte, was het voor mij thuiskomen, De puzzelstukjes vielen op zijn plaats en ik kon mezelf in een geheel nieuw daglicht zien. Dat ging zover dat ik zelfs monnik werd en nu mag ik deze mooie reis nog steeds met mijn tweede gemeenschap beleven.

Als monnik leef je in je gemeenschap, je sangha, maar eens in de twee jaar kan je je familie bezoeken voor 2 weken. Dit lijkt misschien kort, maar via Facetime video-bel ik veel met mijn familie en ze bezoeken me vaak. Het voelt niet dat ik ver weg ben. En als ik weer thuis kom, voelt het meer alsof ik nooit weg ben geweest.

Maar als ik weer thuis ben heb ik toch wel weer heimwee naar mijn Apostolische gemeenschap. Tijdens mijn laatste bezoek thuis kon ik weer naar de dienst, zoals wij dat noemen. Het was een speciale dienst, omdat mijn vader de dienst mede verzorgde. Alhoewel hij officieel geen priester meer is en hij door gezondheidsproblemen al lang geen diensten meer kan verzorgen, was hij uitgerekend op het moment dat ik thuis was, gevraagd om te helpen. Ik kon die morgen naast mijn moeder zitten en het was speciaal om weer thuis in de gemeenschap te zijn en dit moment zo intiem te delen met je ouders. Mijn vader deed het goed, inspirerend en authentiek.

Toen kwam het moment van de rondgang. Een oud ritueel van brood en wijn. En mijn vader was uitgenodigd om deze uit te reiken. En terwijl iedereen in de gemeenschap naar voren ging en het zangkoor zong, luisterde en wachtte ik naast mijn moeder die nog aan het dirigeren was. Hoe het gebeurde weet ik niet helemaal meer, maar ik bevond me opeens als laatste in de rij tijdens de rondgang. Mijn rij was trager, waarschijnlijk omdat mijn vader altijd zijn tijd neemt. De andere rij was al leeg en velen hadden me “ingehaald” door in de lege rij naar voren te gaan. Dit stelde mij voor een dilemma, want diep in mij wil ik niet dat anderen last van mij hebben en als laatste niet naar de snellere rij te gaan betekent dat de hele gemeenschap op mij moet wachten. Maar hier stond ik, weer thuis in de gemeenschap na een lange tijd. Ik stond hier als apostolische boeddhistische monnik, te wachten in de rij voor mijn vader.

Dit is mijn moment, dit is mijn vader….

Ik mag dit moment nemen.

Dit moment laat ik niet voorbij gaan…

Het duurde even en daar stond ik voor mijn vader. Hij keek me aan in mijn ogen, hij keek me lang aan en ik hem. Het was stil in de gemeenschap en iedereen wachtte op ons. Een glimlach en verbondenheid. Hier stond ik in mijn kracht, hier stond mijn vader weer in zijn kracht.

Het was mijn vader die zei toen ik vertelde dat ik monnik wilde worden: “Er zijn weinig mensen die echt gaan voor wat ze diep willen in het leven, ik ben trots op je, je hebt mijn steun”. En, ja, ik ben er voor gegaan, en ja, het is goed.

Veel of weinig wijn?” vroeg hij. “Veel” zei ik. “Dat dacht ik wel” zei hij met een glimlach. Hij doopte de ouwel in de wijn, “Uw zielsaanbieding is ervaard en hiermede bevestigd”, de ouwel op mijn hand, mijn blik op mijn vader. Dit was zo’n moment waarbij de tijd stil staat, mijn vader, zijn zoon, zoveel liefde, zoveel gegeven voor zijn kinderen, geprobeerd, gefaald en weer proberen. Dit was een moment van dankbaarheid. Dit was een moment van echte verbinding, van echte liefde. “Amen”, “Ik hou van je papa”.

De gemeenschap was stil. Dit moment, zo intiem, zo echt, het delen was een geschenk.

Je geeft zoveel meer aan de ander dan je denkt, door gewoon jezelf te mogen zijn, door gewoon je ruimte in te nemen die je al gegeven is. Je dient de wereld niet door jezelf kleiner of groter te maken, je dient echt als je jezelf echt bent.

No Comments

Post a Comment